+48 786 661 201
ul. Edwarda Habicha 11 lok 3, 02-495 Warszawa

Leczenie otępienia

W naszej Klinice na Warszawa Ursus, dzięki współpracy lekarzy psychiatrów i psychoterapeutów możemy zaoferować pacjentom kompleksowe leczenie otępienia. Zapraszamy do kontaktu!

Czym jest otępienie?

Otępienie to zespół objawów wynikających z nieprawidłowego funkcjonowania mózgu, który prowadzi do stopniowego osłabienia zdolności intelektualnych, emocjonalnych i społecznych. Schorzenie to jest konsekwencją różnych chorób lub uszkodzeń mózgu wpływających na pamięć, procesy myślowe i codzienne czynności. Choć otępienie znacznie częściej występuje w starszym wieku, nie stanowi naturalnej części procesu starzenia się organizmu.

Objawy otępienia

Do typowych objawów otępienia zalicza się problemy z pamięcią, kłopoty z mową, trudności w orientacji w czasie i przestrzeni oraz problemy z wykonywaniem zwykłych obowiązków dnia codziennego. Nierzadko pojawiają się również zmiany w sferze emocjonalnej – depresja, stany lękowe czy zachowania agresywne. Choroba prowadzi też do pogorszenia funkcji poznawczych, takich jak zdolność podejmowania decyzji czy planowania działań. Wraz z jej rozwojem symptomy nasilają się, czyniąc samodzielne funkcjonowanie coraz trudniejszym.

Co powoduje otępienie?

Przyczyny otępienia mogą być różne. Należą do nich m.in. choroby neurodegeneracyjne, takie jak Alzheimer, otępienie z ciałami Lewy’ego czy choroba Parkinsona, a także uszkodzenia naczyń mózgowych prowadzące do otępienia naczyniowego. Do czynników ryzyka zaliczają się również infekcje, niedobory witamin (zwłaszcza B12), zaburzenia hormonalne, np. niedoczynność tarczycy, przewlekły alkoholizm oraz uwarunkowania genetyczne. Kluczem do wdrożenia skutecznej terapii jest właściwe i dokładne rozpoznanie przyczyny zaburzeń.

Jak wygląda leczenie otępienia?

Proces leczenia obejmuje stosowanie leków wspierających pracę mózgu i funkcje poznawcze, takich jak inhibitory cholinesterazy czy memantyna, a także farmakoterapię zmniejszającą objawy psychiczne. Równocześnie niezwykle istotne są metody pozafarmakologiczne – rehabilitacja poznawcza, terapie zajęciowe czy pomoc psychologiczna skierowana do pacjentów i ich bliskich. Duże znaczenie ma również dostosowanie środowiska, w którym chory funkcjonuje, oraz leczenie innych współwystępujących chorób. Wszystkie te działania pozwalają poprawić jakość życia i spowolnić postęp schorzenia.